MENU
Jedna z sal sierocińca skan z oryginału. Potwierdziłem swoje wcześniejsze przypuszczenia co do datowania, nad szafą portret Hitlera. Kartka z obiegiem 1937 r. czyli można zawęzić datowanie na lata 1933-37.

Dodał: SIERP° - Data: 2019-06-26 05:43:12 - Odsłon: 186
Lata 1933-1937

Data: 2019:06:26 05:31:44  


Dawny budynek fundacji Reichenheina. Budowa sierocińca miała służyć ochronie warunków życia ubogich rodzin oraz sierot, które zostały bez matek w wyniku wysokiej śmiertelności kobiet m.in. przy porodach oraz utraciły ojców na skutek wojen przetaczających się przez Europę w XIX w. Budynek jak na ówczesne czasy był bardzo nowatorsko zaprojektowany. Posiadał dwie klasy lekcyjne, jadalnię, dwie zbiorowe sypialnie, pralnię i dodatkowo łaźnię. Znajdowały się tu również inne pomieszczenia gospodarcze niezbędne do prawidłowego funkcjonowania obiektu oraz wydzielone mieszkanie dla nauczyciela. W pierwszym okresie po oficjalnym otwarciu 10 października 1861r. zamieszkało tu 30 dzieci. Do ich dyspozycji był plac zabaw i ogród do ćwiczeń świeżym powietrzu. Współorganizatorem i pierwszym dyrektorem sierocińca był nauczyciel z Głuszycy Górnej pan Hermann Kranz. Była to nietuzinkowa postać , 7 lipca 1844 roku obejmuje on posadę nauczyciela w Głuszycy Górnej. Nie ogranicza się jedynie do pracy dydaktycznej. Angażuje się w tworzenie różnych organizacji i stowarzyszeń. W marcu 1853 r. jest współzałożycielem organizacji kombatanckiej – Wüstegiersdorfer Kriegerbegraubnitzverein. W 1855 r. H. Kranz powołuje do życia szkółkę niedzielną, która realizuje nauczanie wszystkich dzieci niezależnie o statusu materialnego. Wszystkie koszty ponosiła firma Reichenheim &Son. Jeszcze w tym samym roku powstaje w Głuszycy chór męski. W pierwszym roku działalności podstawowy skład zespołu stanowili urzędnicy i robotnicy firmy Reichenheim. W 1856 r. Kranz jest inicjatorem powołania biblioteki. W 60-tych i 70-tych XIX w. Hermann Kranz był ze strony Głuszycy głównych koordynatorem działań zmierzających do budowy obecnej linii kolejowej z Wałbrzych do Kłodzka i budowy aż dwóch przystanków (dworców) na terenie gminy. Te wszystkie opisane działania zostały docenione przez mieszkańców Głuszycy. Na cześć tak zaangażowanego i skutecznego społecznika społeczeństwo naszej gminy ufundowała wspaniały pomnik z czerwonego piaskowca. To właśnie monument na cześć Hermanna Kranza został zaadoptowany na dzisiejszy pomnik upamiętniający powrót Głuszycy do macierzy . (fragmenty z mojego artykułu w Kurierze Głuszyckim)

  • /foto/8372/8372757m.jpg
    1898
  • /foto/7107/7107450m.jpg
    1900 - 1902
  • /foto/5784/5784656m.jpg
    1901
  • /foto/8106/8106162m.jpg
    1905 - 1910
  • /foto/4238/4238002m.jpg
    1920 - 1940
  • /foto/4087/4087602m.jpg
    1930 - 1940
  • /foto/435/435959m.jpg
    1933
  • /foto/5714/5714339m.jpg
    1933 - 1940
  • /foto/5690/5690348m.jpg
    1948
  • /foto/7770/7770765m.jpg
    2019

SIERP - zbiory prywatne

Poprzednie: Dom 232 Strona Główna Następne: Dom nr 235